kung sa burger nga naman

Hindi
ako “close” sa mga kamag-anak ko, sa father side man o mother side. Isang ebidensya
ang madalas kong pagtatanong kung sino ‘yung pilit kumakausap sa ‘kin na hindi
ko naman kilala sa isang binyagan, eh first cousin ko pala. Wala namang masamang ginawa sa ‘kin ang mga
kamag-anak ko; hindi naman ako inapi noong bata ako, hindi naman ako minolestiya
ng tiyo ko, o kung anumang kari-rimarim na gawain. Ayaw ko lang sa kanila. Period.

 

Isang
masayang araw at walang pasok sa opisina. Mahimalang hindi ako pinapag-report ng aking pagkabait-bait na bosing
(dahil madalas ay kailangan talaga naming magtrabahong dalawa kahit weekends.) Balak ko nang araw na iyon na matulog
maghapon o ‘di kaya naman ay manood ng Devil Wears Prada ng paulit-ulit. Hindi ko alam kung anong ginawa ng aking
madaldal na nanay at napapayag akong sumama sa “bario.”

 

<pause>

 

Ang Bario

 

Ang
bario ay kung saan makikita ang karamihan sa aming mga kamag-anak sa aking mother
side. Ito ay napakalayong lugar. Mula sa syudad ng Angeles ay magbibiyahe ka
patungo sa “cabalenan” (town proper) ng Magalang (town sa Pampanga), at
pagkatapos ay magbibiyahe ka na naman para makaabot sa “bario” (o para mas
tama, Sitio Mapiña [na sa wirdung kadahilanan ay wala naman ni isang pinyang
nakatanim, ‘di gaya sa Tagaytay]). Sa
sobrang layo ng bario, humahalik na sa lapit sa iyo ang Bundok ng Arayat (or
bulkan yata, I’m not sure).

 

Ang
Bundok ng Arayat (or bulkan yata, I’m not sure talaga) ay nasa pagitan ng Nueva
Ecija (isang probinsiyang sikat lang at madalas lang marinig kapag ang usapan
ay patungkol sa palayan at bigas <kung bakit, ‘di ko alam.>) at Pampanga
(isang probinsiyang sikat naman patungkol sa usapin ng sisig, mga mumurahing GRO
sa Fields Avenue, at sa mga salitang ‘di umano ay dinadagdagan/binabawasan ng
letter H, P, F, <na kung tutuusin ay napakababaw na representasyon sa mga Kapampangan,
na kung tutuusin ay wala naman talaga akong pakialam at sinulat ko lang para
magmukhang bothered ako and that I care.>)

 

Bago
ka umabot sa “bario,” madadaanan mo at makikita ang simpleng pamumuhay ng mga
tao doon.

 

Sa iyong pagpunta sa
bario, habang tinatahak ang baku-bakung daan, makikita mo:

 

ø ang
pagkahaba-habang palayan

ø mga
bagong ligong kalabaw

ø mga
nakakatakot at mukhang minumultong kamalig

ø mga
poultry at bakahan na isang araw lang yata sa isang taon nililinis

ø mga
kawayang bakod na maari mong ikamatay kung aksidente/sadyain kang matusok/tusukin
dito

ø mga
batang naglalaro ng mga pang-mahirap na laruan, i.e. gagamba at pipitsuging plastic
na robot na may libreng kendi

ø mga
matatandang nagyoyosi ng pabaligtad <’yung sinusubo nila ‘yung may fire na
tip ng yosi. Sosyal noh?>

ø at
mga babaeng gulo-gulo ang buhok na parang hindi ba natutuklasan ang gamit ng hair
conditioner.

 

Lahat
ng ‘yan makikita mo pagpunta pa lang. Sabi
nga sa kasabihan, “Papunta ka pa lang,
gusto mo na bumalik.”

 

<resume>

 

Pagdating
sa bario, sinalubong ako ng makapal na usok na nanggagaling sa ginagatungang
malaking kawa. Hindi kami mangkukulam. Magluluto pala sila dahil kaarawan ng isa sa mga napakadami kong tiyo. Nasa “Bale Matua” (Kapampangan term sa bahay
ng matanda kung literal na ita-translate sa Tagalog, pero ibig sabihin ay
“ancestral house” sa Ingles) na ang lahat ng mga kamag-anak. Naka-sun glasses
ako noon, iwas pansin, ika nga.

 

Maayos
ang lahat, walang lumalapit sa ‘kin, legal akong magyosi sa harap ng mga
kamag-anak (dahil sweldo ko naman pinambibisyo ko), at naghihintay na lang ng
pagkain.

 

<pause>

 

Kailangan
niyong malaman muna ang general rules kapag nasa ancestral house ka.

 

Sampung Utos ni Lola

 

1. Dapat magmano sa lahat
ng mas matanda sa iyo (kung ayaw mong matsismis pag-alis mo na wala kang galang
sa mga matatanda. ) <Pinipili ko lang kung kanino ako magmamano.>

2. Binabantayan lagi kung
kumain ka na, hindi dahil concerned sila sa kalusugan mo, pero dahil binibilang
lang talaga. ‘Pag kumain ka na, ‘yung
susunod na oras na ng meal ang kain mo dapat. <Eh every 3 hours ako kung
kumain, kamusta naman ‘yun?>

3. Ang mga napapadaan na
mga malalayong kamag-anak at kapit-bahay sa ancestral house ay pwedeng kumain
hanggat gusto nila.

4. Ang mga bata
(approximately 6 taong gulang hangang 2^nd year college <kung
umabot man sa level na ‘yun ang educational background>) ay mga utusan para
bumili ng paminta, softdrinks, at kung anu ano pa sa tindahan at, gaya sa Rule # 2, halos
‘di pwedeng kumain ng mahigit sa isang beses.

5. Bawal sindihan ang TV
pwera na lang sa mga pagkakataong may kudeta, pumutok ang isang bulkan, o kung
may palabas na wrestling at pinapakita si “Ultimate Warrior” at “Hulk Hogan” na
nagpapalakihan ng muscles. <god, I
still remember. Grrr! Nakakadiri!>

6. Tinatawag ka ni Lola sa
iyong petname.

 

Halimbawa:

 

Ang kuya ko, na ang pangalan ay Nimfer, ay
tinatawag ni Lola na “Fernando,” “Feryuk,” o ang favorite ng lahat, “Pindang,”
na isang Kapampangan term para sa tocino, dahil sa kadahilang tatanga-tanga ang
kuya ko noong bata siya at umapak sa nasusunog na basura at, syempre, nasunog
ang paa at nagmukhang <sabay sabay> “Pindang.”

 

Si Uncle Phikes, na malaki ang tiyan, ay
tinatawag ni Lola na “Karag,” na isa na namang Kapampangan term para sa isang
uri ng “tugak” (palaka).

 

Si Auntie Violi, na madalas ay pasigaw kung
magsalita, ay tinatawag naman ni Lola na “Volume,” na hindi na kapampangan
term, mga kaibigan, dahil Ingles na iyon.

 

7. May teorya si Lola na
kapag ginamit ang electric fan, madadagdagan ang kanyang bill sa kuryente ng
500 pesos kahit isang araw lang ginamit ang electric fan.

8. Ang pagsasama ng mga
barkada sa bario upang makapamasyal ay isang uri ng pagyayabang at tinuturing
na kahihiyan sa mga ka-bario.

9. Gaya ng marami, may
impresyon na ang mga lalaking may hikaw, mahaba ang buhok, at maporma kung
manamit ay nagdodroga at napapariwara sa buhay.

10. Ang kura paroko ng bario
at mga balik-bayan na kamag-anak lang ang may karapatang kumain ng sugpo.

 

<resume>

 

Hindi
ko sinusunod lahat ng utos ni Lola, maliban sa ang mga ito ay nakakatawa,
matanda na ako para mapalo at sanay na akong mapagalitan.

 

Nakahilata
sa papag, naghahanap ng maayos na signal ng cellphone, at nakikinig sa langitngit
ng mga kawayang hinahampas ng hangin, ‘yun ang ginawa ko hanggang
makatulog. Paggising ko, pinapaligiran
na ako ng mga batang nagtutuksuhan at kulang na lang ay alayan ako ng mga
bulaklak at dasalan. Noon ko naisip na
ngayon lang sila nakakita ng lalaking naka-skinny jeans at naka-sun
glasses. Ayaw kong isiping mangmang at
hindi salat sa kabihasyan ang mga tao sa bario, lalo na ang mga bata, pero nang
mga oras na iyon, gusto kong isakay ang mga bata sa isang truck at ipadala sa pinakamalapit
na SM mall at ipakita na 2007 na.

 

Isang
oras ang nagdaan bago mapaalis ng aking pinsan (na hindi ko na lang papangalan
dahil parang cool ‘pag ganun) ang mga bata.

 

Dumeretso
ako sa sala ng ancestral house.

 

<pause>

 

Mga Makikita sa Sala
ng Ancestral House

 

1. Isang lumang –lumang
altar na may imahe ni Mama Mary, Jesus na naka-maroon at may design ang heart,
at isang santong kulay green, na kapag tinitigan mo nang maayos ay parang
nabubuhay. Nakakatakot.

2. Isang lumang-lumang
Panasonic 23 inch TV na walang ibang registradong channel kung hindi ang
ABS-CBN, na kung hindi ako nagkakamali ay nabili pa noong early ‘90s, na binili
ng mga balik-bayang kamag-anak.

3. Isang medyo bagong
electric fan na naiwan ng mga balik-bayang kamag-anak dalawang taon na ang
nakakaraan.

4. Kawayang sofa na
mukhang bago dahil bawal gamitin.

5. Mga nagkalat na
naka-frame na larawan ng mga tito at tita, kasali na highschool picture ng
aking mahal na nanay na sa kanyang larawan ay kabuhok si Beyonce (sa pelikulang
Dreamgirls.)

6. Isang sulat-kamay na
pagkakapal-kapal na “pasyon,” na binabasa/kinakanta/inaalulong tuwing
“Maneldo/Kaleldo” (Kuaresma). (Sosyal.)

 

<resume>

 

Binuksan
ko ang eletric fan. Medyo bumuti ang
ayos ko dahil hindi na mainit. Si Lola
naman, sa mga panahong iyon, ay nakatitig na sa ‘kin at malamang ay iniisip
kung magkano ang nadagdag sa kanyang bill sa kuryente.

 

Natapos
ang araw ko ng ganun; natulog sa papag, nagpahangin sa electric fan, nagyosi,
at ni hindi kinausap isa man sa mga kamag-anak ko.

 

Bago
lumubog ang araw, nagpaalam na ako sa lahat at umupa ng tricycle para makauwi
sa bahay, dahil delikado raw ang umuwi kapag gabi dahil nagkalat ang mga NPA <Kung
totoo man ito, hindi ko alam.> Ang
alam ko lang, mas delikado ang manatili sa isang lugar na kahit pilit mong intindihin
ay hindi mo magawa.

 

Wala
akong sama ng loob sa sitwasyon ko sa mga kamag-anak ko. Ayaw kong isisi ang kahirapan o kawalan ng pinag-aralan
sa mga kawirduhang pinapatupad at ginagawa nila. Marahil,gaya ng marami, nabubuhay sila kung saan sila
masaya. Marahil gaya ko, natatawa din sila sa kung ano man
klase ng pamumuhay ang pinapairal ko.

 

Sabi
nga ni Vic Sotto sa pelikulang Enteng Kabisote 3, “Walang basagan ng trip.”*

Kung
gaano na ako katagal sa bago kong trabaho (kung bago mang matatawag ang apat na
buwan), ganun ko na rin katagal pinapapanood halos araw-araw ang pelikulang
Devil Wears Prada. Hindi ito tungkol sa
pelikulang iyon, bago ka pa mag-assume na nagrereview na naman ako ng pelikula
para pagtawanan ng lahat, i.e., Sunshine. Nabanggit ko lang na pinapanood ko ito; na sa kasalukuyan, habang
sinusulat ko ito, ay nasa catharsis scene na si Andrea habang nilalagay ang Shu
Uemura eyelash curler at inaalala noong magulo pa ang buhok niya at wala siyang
ibang alam kung hindi ang magsulat tungkol sa mga janitor at mga problema ng
mga janitor na nabanggit.

 

Apat
na buwan at pinipili kong i-assess ang naging buhay ko.

 

Ang
alam ko lang:

 

- may
bago ng kurtina si mama.

- may
bago akong persian cat, na kahit babae, ay pinangalanan kong Sebastian.

- tumaba
ako ng kaunti.

- isang
araw na lang sa isang buwan na lang ako kung pumunta sa Manila para umiinom at subukang maglasing habang kasama ang mareness.com.

- isang
araw na lang sa isang buwan kung makita ang isang matalik na kaibigan galing sa
dati kong trabaho. FYI: halos sabay
kaming nag-resign, at hanggang ngayon ay alam namin na napaka-cool pa lang
gawin ng ganun (lalo na kung hindi naman malaki ang kumpanya kung saan ka
nagtatatrabaho)

- apat
na buwan ko nang hindi nakikita ang mga naging kaibigan ko sa dati kong
kumpanya.

- mahigit
dalawang buwan na mula noong makipaghiwalay ako sa partner ko, at alam kong
nasaktan ko siya, at kahit sunugin ko ang lahat ng ilog sa Pilipinas, wala
akong magagawa para mabago ‘yun.

- mahigit
dalawang buwan na mula noong makita ko ang isang taong tatlong taon kong
hinintay at muli ay hihintayin, na para bang isa siyang Gael Garcia Bernal
movie.

- sampung
oras na akong naghihintay ng tawag sa aking boss kung magrereport ako bukas (or
ngayon) sa trabaho, or kung tatakbo na ba ako at pupunta sa Malate para
mag-attend ng black party.

- hindi
talaga bagay sa mga taong malaki ang
tiyan ‘pag naka-tucked in.

- mahirap
mag-senti kung nasa background mo ang boses ni Janno Gibbs habang naghohost
siya ng kanyang bagong show na, “Pati ba mga Grade 5 Pinapatulan na ng mga Tao
Ngayon?” (biro lang) – sa show na, “Kakasa ka ba sa Grade 5?”

- hindi
nakakalaki ng tiyan ang iced tea, orange juice, at pineapple juice.

- lagi
kong ginagaya si Emily ng Devil Wears Prada sa pagsabi ng, “I love my job I love my job. I love my job.”

- nakakatanggap
ako ng text message every five minutes na black party daw ngayon at punta daw
ako blah, blah, blah. (Halata bang medyo
pikon ako?)

 

Ang
gusto kong sabihin ay, sa loob ng apat na buwan, ang ginawa ko ay makipagkita
ng isang araw sa isang buwan sa mga kaibigan ko, makipaghiwalay sa mga
nakarelasyon, at manood ng Devil Wears Prada. Ito ang araw, sa loob ng apat na buwan, na alam kong malungkot ako at
niyayakap ng tuluyan ang kalungkutang iyon. Nagatatampisaw ako sa kalungkutan upang sa ganun, bukas, paggising ko (o pagtawag ni boss kung hindi pa
ako gising), hindi na ako mababaduyan sa sarili ko. Okay lang ang malungkot, ang makaramdam na
wala kang kwenta. In fact (Sa
katunayan), pwede rin itong isulat. Hindi bawal ang malungkot, ‘wag mo lang gagawin araw-araw, o parang gaya
ko, gawin niyo isang beses tuwing apat na buwan.*

Hindi sa lahat ng bagay tama ang mga desisyon mo sa buhay; ang magpalit ng trabaho, makipaghiwalay sa kinakasama, lumimot ng bahagya sa nakasanayang gimik, at magbalik sa sariling bahay at matikman ang lutong-bahay araw-araw.  Kung tama man o mali ang isang desisyon, wala rin namang makakaalam <secret na lang natin ‘yun, ika nga.>

Napakadaling dumaan ng mga buwan <months.  Parang ang weird naman kung daan ng daan ang mga “moon,” ‘di ba?>  Kailan lang ay nagrereklamo ako sa traffic sa Makati, sinusumpa ang lahat ng biyahe ko sa MRT, nagsawa sa halos araw-araw na pagkain ng adobo <o kung sosyal ka, sautéed meat on soya sauce> dahil wala kang mapili sa mga mumurahing karinderiyang requisite ang kamatis <’yung buo talaga> sa lahat ng putahing iniluluto.

Madali lang ang buhay ko noon, o kung hindi man madali ang buhay noon, basta hindi magulo at masalimoot.  Hindi kailangang mag-isip ng kung anu-ano.  Kailangan mo lang magising ng maaga <dahil medyo may bawas sa sweldo kapag nahuli ka sa pagpasok sa trabaho,> maghintay ng sweldo sa akinse at katapusan, at kumain ng nakakasawang adobo matapos ang mahabang araw ng pagtatrabaho.

May yabang na dapat ikinakabit sa tuwing may magtatanong, “Saan ka nag-wowork?” <na kung napansin mo ay laging ingles kung itanong dahil iniisip ng nagtatanong na mas sosyal siya ‘pag ganun,>  buong pagmamalaki mong sasabihing sa Makati ka nagtatrabaho <’yan ang kung ‘di ka muna pagkakamalang isang call center agent sa Makati.> <No offense sa mga call center agent, or kahit meron, ano bang nasabi kong mali?>

Hindi mo rin kailangang umasa ng promotion at kung anu-ano pang ka-ek-ekan dahil malayo kang umangat dahil ayaw tanggapin ng mga nakakataas sa iyo na mas marunong pa ang mga unggoy sa kanila.  Para sa isang nakakataas sa iyo sa trabaho, na tuwing makikita mo ay gusto mong itanong kung saang probinsya galing ang kanyang regional accent at kung bakit ini-imagine mo siyang naka-apron at hinahatiran ka ng orange juice, hindi mahirap isipin na siguro ay may iba pang kagustuhan ang langit <kung meron man> para sa iyo.

Hindi mahirap maramdaman na may silbi ka sa buhay.  Hindi mahirap mangarap ng mga bagay na pwedeng abutin sa kalaunan.  Ang mga taong nangangarap ng magandang buhay at nagsusumikap na makamit ang kanilang mga pangarap ay mga taong binibigyan ng pagkakataon na patunayan ang kanilang sarili at sabihin sa mundo, “Pakyu ka, World!”

Hinahanap ko rin naman ang dati kong buhay sa Manila.  Madalas ko ngang sabihin, “Ang Manila ang pinaka-paborito kong boyfriend” <or girlfriend.>

Para sa isang taong hindi naman biniyayaan ng maraming kaibigan <kung biyaya mang maituturing ang pagkakaroon ng marami>, nakakatuwang isiping may mga kaibigan akong nakilala at hanggang ngayon ay nire-reply-an pa naman ako sa text ng mga madalas kong pagyayabang, na sinusuklian ko naman ng pagkunsinte sa anu mang text nila <na madalas ay patungkol sa mga kwento ng “pagpupusit” at mga gwapong nakita sa MRT, at gaya ko, mga pagrereklamo ng pagka-antok at pagkapagod sa trabaho.>

Kung may nagbago man, siguro ‘yun ay ang mas interesante ang buhay ngayon. Mas maaliwalas ang lahat dahil hindi ka na hirap sa pera.  Hindi mo na kailangang mahiya sa inaabot mo sa iyong magulang.    Kaya na ng nanay mo na hingan ka ng limang libo para sa kuntinang mukhang pang-simbahan sa sobrang ruffles.

Nagbago ang panahon, nagbago ang kulay ng kwarto, nagbago ang mga mangmang na katrabaho, pero nariyan pa rin ang mga pangarap.  Nariyan pa rin ang pangarap, ng kung hindi man magandang buhay, ay isang masaya at payapang buhay kahit gaano man ito kababaw.

Ang buhay ay parang adobo, inglesin mo man, tawagin mo mang sautéed meat on soya sauce, masarap pa rin ito kapag may kanin; masarap pa ring mabuhay kapag marami kang pangarap.*

October 6, 2007

12:43 a.m.

Mga headline sa kakatwang babasahing “Abante” September 18, 2007 Issue.

“2 desperada nagsuicide”

Ayon sa ulat, “depresyon sa buhay” ang naging dahilan ng dalawang ginang ng tahanan para magbigti. 

Tanong:  Depresyon sa buhay?  Ano kayo highschool students?

“Anak ni mayor patay sa crossfire”

Kung babasahin ang headline, nakatuwang mas sikat pa talaga si “mayor” kaysa sa namatay na anak.

Tanong:  Pakitagalog po ang crossfire.

“4-ayos nabaril sa ulo”

Nang makita ko ang headline na ito, umasa talaga ako na isusunod ang mga katagang “…5-anyos na siya ngayon, buhay pa rin.”

Tanong:  Maganda bang basahin kung, “4-anyos nabaril sa bukong-bukong, bwala! Achilles na siya!”  <para sa mga mangmang na hindi nakakuha ng joke, pasensya na po, baduy.com>

“walang pinoy sa plane crash”

Madami ako hirit sa headline na ito.  Try natin ang iilang version ng headline na ito ‘pag dinagdagan.

Walang pinoy sa plane crash, sayang!

Walang pinoy sa plane crash, pero isisusulat ko pa rin na balita.

Walang pinoy sa plane crash, Filipino meron (eh sosyal ako, bakit ba?)

Walang pinoy sa plane crash, ‘wag makulit, na double-check ko na!

Walang pinoy sa plane crash, kasi wala namang nag-crash na plane, adik!

Walang pinoy sa plane crash, “porendyer” meron.

Tanong:  Bakit parang poem ‘yung mga sinulat ko sa taas? LOL

“32-oras walang tubig!”

Ito marahil ay isang reklamo ng isang taong tumawag sa Nawasa <paano ba sinusulat ‘yun?  NAWASA?  NaWaSa?  NawaSA? LOL.>  Tumawag siguro ang noo’y pagkabaho-baho ng customer at sinigawan ang operator ng “32-oras walang tubig!”

Dagdagan natin ulit, gaya ng dati, ang headline. <Or dadagdagan ko, basahin mo ‘pag na-post ko na ito, adik!>

32-oras walang tubig, pero keri lang.

32-oras walang tubig, at paksyet kayong mga naligo na!

32-oras walang tubig, pero nagdidilig pa ng halaman ang hinayupak naming maid, at ang masama pa, plastic ang mga halaman sa bahay. <At ito na yata ang pinakamahabang headline noh?  Nawili ako, pasensya na.>

Tanong:  Baka naman naputulan ka lang ng tubig?

“unang trainer ng pacquaio pumanaw”

Ito naman ang halatang naisulat lang na nasa isip ng sumulat “Dapat magrhyme ka! Dapat magryhme ka! I compel you! With power of Christ, magrhyme ka!”

Tanong:  Wala ng tanong tanong! I hate you, Pacquiao!

“tinodas sa araw ng birthday”

Pansinin ang pagka-redundant ng headline na ito:  “araw ng birthday.”

Tanong:  Ano kaya ang handa niya nun?

“Bawal:  katas ng nganga”

‘Wag na nating pansinin ang malaswang konteksto ng paggamit ng isang salita.  Pwede itong pelikula sa isang pito-pito film.  <Ang mga pito-pito film ay ang mga muling nausong pelikula noong late ‘90s na may pagkaliit-liit ng budget; mga pelikulang nagpapakita ng kahalagahan ng mga kababaihan at kalalakihan sa kalakaran ng laman at ang kani-kanilang kadramanhan sa buhay habang sumasabak sa masalimuot at mapawis na buhay ng prostitusyon.>

Tanong:  Nasaan na si Leordo Litton? LOL

“todas sa dambuhalang bato”

Ito ang personal favorite ko.  Okay, so, alam na natin na may namatay <todas = death.>  Ang kailangan na lang nating problemahin ngayon ay kung sino ang namatay, at bukod sa lahat, ano ang “dambuhalang bato.” 

Tanong:  Sa tingin mo ba complete sentence ang “todas sa dambuhalang bato”?

“10 bangkay itinapon sa ilog para makatipid sa cremation”

‘Di gaya ng nakaraang headline, super kumpleto naman ngayon ito.  Talagang pinapaliwanag kung ano ang nangyari sa 10 bangkay, kung saan nangyari, at kung bakit ganun ang nangyari sa kanila.

Ano ang nangyari sa 10 bangkay?  Sagot:  Itinapon

Saan itinapon ang 10 bangkay?  Sagot:  Sa ilog

Bakit itinapon ang 10 bangkay sa ilog?  Sagot: Para makatipid sa cremation.

Tanong:  Pwede naman yatang ilibing na lang, kuya?

Bilang pahabol, nakita ko minsan sa isang ginagawang gusali ang napakalaking karatulang may nakasulat na:

“this site will rise carwash and parking.”  Natuwa ako kasi napakaganda ng pagkaka-lettering ng makita ko, tipong sadyang pinaghirapan para malagay ko sa blog entry na ito.*

sinusulat ko ito habang nakikinig sa kanta ni tina paner na "tamis ng
unang halik."  wala lang, may mai-intro lang.

***

3:30 ng hapon.

biyernes, june 15, 2007.

katatapos lang ng yosi break sa trabaho.

pabalik na kami sa 11th floor.

nakasalubong si tim yap papunta sa elevator.

<mabanggit lang, eh bakit ba?>

pindot ng up button.

hintay ng konti.

(kasama ko nga pala si dan, claire, at nyssa.)

<mga kasapi ng lung cancer society.>

<mabanggit lang sila, kawawa naman.>

(at saka –

<pause>

FYI:  para sa mga mangmang, ang " at saka" ay hindi ‘yung fermented at
kinudkod na papaya, "atsara" po iyon.

<resumes here>

( — may linya kasi si dan mamaya, ‘wag na kokontra, pagbigyan na.)

<kung iniisip niyo kung ano itsura ni dan, sabihin na lang nating
madalas siyang napagkakamalang si Mr. Clean.>

<pause>

FYI:  para sa mga mangmang ulit, si Mr. Clean ay ‘yung lalaking kalbo na nakaimprenta sa lalagyan ng sabong (soap, hindi cockfight) panlaba,
na nagkataon din naman ay ang pangalan ng sabon ay Mr. Clean.

Tanong ngayon ay:  Sino ang nauna, ‘yung sabong panlaba na ang tawag
ay Mr. Clean, o ‘yung lalaking kalbo na nakaimprenta sa lalagyan ng sabong panlaba na ang pangalan ay Mr. Clean?

<resumes here>

sa loob na ng elevator.

kasabay namin ang isang matrona-looking yamam-yamanan.

itago na lang natin siya sa pangalang "tita matrona."

<pause>

description ni tita matrona:

* madaming bangles <tipong parang naka-long-sleeves na si tita sa dami ng bangles.>

* makapal ang make-up <tipong naka-UNLIMAKEUP siya.>

* may ginto-ginto sa leeg <tipong babaeng arabyano sa saudi, o para
mas madali, arabyana.>

* may nakaka-comatose na pabango. <tipong ‘yung parang pinapahid sa mga santo.>

* may kinulayang buhok <tipong mukhang punk nazareno lang.>

<resumes here>

dahil yaman-yamanan, mag-iinarte ‘yan. <syempre>

tita matrona:  ang init!

<tingin lang kaming lahat>

tita matrona:  mainit noh?

<tingin lang kaming lahat.>

extra:  oo.

tita matrona:  mainit noh? akala ko ako lang naiinitan.

<CONCEITED?> [EB babes mode]

tingin sa elevator screen  <’yung makikita mo ‘yung kung anong floor
– ay, pechay, gets mo naman, nagpapaliwanag pa talaga ako, kamusta
naman ‘yun?>

<tuloy sa pagngiti ang lahat.>

tita matrona:  ang init noh?

<ULIT-ULIT?> [EB babes mode]

tita matrona:  ang init noh? lagi bang ganyan dito?

dan:  opo.  <’di nakatiis, sumagot na lang kahit kaplastikan lang.>

tita matrona:  nagtitipid ang management sa aircon, ganun?  ang init noh?

<ECHUSERA?> [EB babes mode]

rai:  kasi po oven talaga ito. <sabay tawa>

(pinilit magjoke para legal makatawa sa itsura ni tita matrona.)

tita matrona:  ganyan ba talaga dito?  ang init!

bumukas na sa 11th floor.  (salamat sa diyos <kung meron man.>)

pagbaba ng elevator… <ellipsis talaga para kunwari suspense.>

rai:  kaya naiinitan si ate, ‘di makahinga ‘yung leeg niya sa suot niyang wig.

‘yun, malamang naiinitan pa rin si tita ’scary’ matrona.  kakalerkey!

<pause>

FYI:  para sa mga mangmang na talaga lagi, lagi, lagi, ang salitang
"kakalerkey" ay nangangahulugang "nakakaloka."  ‘yung iniisip mo

kanina ay "kalaykay" po iyon, na ang gamit naman ay pagbungkal ng
lupa, pag-ipon ng mga natuyong grass <sosyal>, at gaya ng mga ginagawa
sa mga pelikula, panghambalos ng susunod na biktima.

<resumes here>

ay, wala na pala.

***

habang sinusulat ko ang pangwakas na parte ng blog entry na ito ay
pinakikinggan kong kumakanta si manilyn reynes ng kanyang awiting pinamagatang "sayang na sayang."

<end>

pare 1:  oh,  san ka galing?

pare 2:  nag-CR lang.

pare 1:  oh, bakit ang tagal mo?

pare 2:  eh maraming tao kanina eh.

pare 1:  nahihiya ka, ganun?

pare 2:  hindi.

pare 1:  ahhh…

pare 2:  anong "ahhh…"?

pare 1:  wala lang.

pare 2:  ah..

pare 1:  anong "ah.."?

pare 2:  wala lang.

pare 1:  eh bakit parang may kausap ka sa loob kanina.

pare 2:  ah, si ano ‘yun.

pare 1:  sinong ano?

pare 2:  si… ano nga ba pangalan nun?

pare 1:  lucky?

pare 2:  hindi, gagu.  aso ko ‘yun eh.

pare 1:  eh sino nga yun?

pare 2:  nirerecall ko na.  maghintay ka.

-o-

pare 2:  ah, si <insert name here> ‘yun.

pare 1:  oh, napano daw?

pare 2:  wala namang sinabi.

pare 1:  nagsalita lang kayo ng kanya-kanya, ganun?

pare 2:  parang ganun.

pare 1:  eh ano nga napag-usapan?

pare 2:  tinatamad ako magkwento.

pare 1:  eh bakit ang tagal sa banyo?

pare 2:  aba, malay ko.

pare 1:  baka naman hinihintay ka bumalik?

pare 2:  sira.

pare 1:  eh bakit nga ‘di pa lumalabas?

pare 2:  sandali  nga, hinihintay ba natin siya?

pare 1:  hindi.

pare 2:  eh ganun naman pala.

pare 1:  sandali lang.

pare 2:  tara na.  baka naglilipsgloss pa ‘yun.

pare 1:  naglilipgloss siya?

pare 2:  oo.

pare 1:  sigurado ka?

pare 2:  oo, nakita ko siya kanina.

pare 1:  eh ‘di bakla siya?

pare 2:  ang babaw mo.

pare 1:  eh bakit siya maglilipgloss?

pare 2:  aba, malay ko.

pare 1:  naglilipgloss siya?

pare 2:  oo nga sabi eh.

pare 1:  kaya pala…

pare 2:  anong "kaya pala…"?

pare 1:  bakla ‘yun.

pare 2:  parang ‘di naman.

pare 1:  bakla ‘yun.

pare 2:  parang ‘di naman nga sabi eh.

pare 1:  eh bakit naglilipgloss?

pare 2:  aba, malay mo naman baka nagkacrack ‘yung labi sa lamig.

pare 1:  bakit, pasko na ba?

pare 2:  malapit na rin ‘yun, kaya nga naulan na, ‘di ba?

pare 1:  napansin mo ba kung may glitters ‘yung lipgloss niya?

pare 2:  aba, malay ko.

pare 1:  dali, pasok ka, tingnan mo.

pare 2:  at bakit ko naman gagawin yun?

pare 1:  basta, sumimple ka lang.

pare 2:  ikaw na lang kung gusto mo.

pare 1:  sa tingin mo bakla siya?

pare 2:  malay ko.

pare 1:  bakla ‘yun…

-o-

pare 2:  hindi, ginagago lang kita. actually, ex ko yun. cute niya ngayon, in fairness.

pare 1:  penge naman number niya.

…end

tuwing uuwi ako ng pampanga, may mga panahon na pahirapan ng bus
pauwi ng probinsiya.  may tipong dalawang oras ng paghihintay, pero
wala talagang dumadaan na airconditioned bus.  bago may dumating na
bus,  kaibigan mo na ‘yung kasama mong naghihintay din ng masasakyan.

marami kung tutuisin ang mga bus papuntang probinsiya, pero, ang
siste, hindi airconditioned ang mga ito at, kadalasan, ang mga
nakasakay dito ay mukhang mga dadalhin sa koreksiyonal dahil hinatulan
ng pagtutulak ng droga at nanggahasa.

minsan, ‘pag pahirapan ng bus, sumasakay ako ng regular bus. mainit,
mahangin pagdating sa NLEX (tipong mahirap huminga), at maingay, at
kung suswentihin ka, may nanay pang nagpapasuso ng sanggol
<eeewww>, at minsan nakasalang ang mga Betamax na pelikula ni
Lito Lapid at FPJ.

minsan may nasakyan din ako na regular na bus na kung saan talagang
kinabahan ako. nakaidlip ako sa bus.  paggising ko, napansin kong hindi
kami dumaan sa NLEX.  naisip ko baka kinikidnap kaming iilan (kasi
karamihan ng mga nakasakay sa bus, tipong ‘yung matingnan mo lang
sasaksakin ka sa tagiliran at kukunin ang mumurahin mong cellphone.)

nalaman ko na lang kung nasaan kami nang maglakas akong loob na
magtanong sa katabi ko,  na sa natantadaan ko, ay kamukha ni ace vergel
<’yung artistang mas sumikat sa tsongke kaysa sa mga pelikula
niya.>

dumadaan daw kami sa pamosong mcarthur highway.

FYI:  sa mga hindi nakakaalam ng  mcarthur highway, ito ay ‘yung madalas tawaging, "basta hindi ‘yung NLEX, ‘wag ka makulit."

so, ‘yun nga, dumaan pala ito sa parte ng mcarthur highway sa
bulacan.  ang mangyayari kapag hindi dumadaan ang mga bus sa NLEX,
tipong lahat ng nakatira sa bulacan parang ihahatid niyo ng personal sa
kani-kanilang bahay.  may mga pagkakataon pa na may lumagpas pa at
kinailangan pa ng driver na ibalik ang bus para ihatid ang mangmang na
pasahero.

kaya ngayon, kahit regular bus man ang sakyan ko, lagi ko tinatanong sa kunduktor, "dadaan naman siguro ito ng NLEX noh?"

at ang madalas isagot sa akin ng mga kunduktor, "syempre.  alangan
naman dumaan tayo ng mcarthur highway?"  kulang na lang sabihan nila
ako ng "duh????"

well, kuya kunduktor, kung nababasa mo ito, magsilbi sana itong
pagpapatotoo na, oo, sa kasamaang-palad, may dumadaan na bus sa
mcarthur highway imbes na mag-NLEX.

kung bakit iba ang itsura ng mga nakasakay sa isang aircondiioned
bus at isang regular bus, hindi ko alam.  ang alam ko lang, malaki ang
pagkakaiba ng mga pasahero nito sa maraming bagay.

ganito ‘yan…. <enchanting music plays>

A.  merienda sa bus na kinakain habang nasa biyahe:

pasaherong nasa airconditioned bus:
* softfrinks
* mamahaling chips
* pagkamahal-mahal na C2
* et cetera.

pasaherong nasa regular bus:
* tinapay
* banana-Q
* samalamig.
* atbp. <sa mga mangmang, atbp = at iba pa>

B.  pasalubong na dala para sa kaanak:

pasaherong nasa airconditioned bus:
* mga naka-paper bag na
damit galing sa mamahaling boutique <hindi po maliit na french
lizard, "boutiqwah" po iyon.>   
* mga zoidz <uso pa iyon ngayon?>

* cellphone
* et cetera.

pasaherong nasa regular bus:
* mga nakakatakot na manikang kulay orange
* mga robot-robotan na nakakatakot din
* mga unan na korte at mukhang winnie the pooh (pink nga lang ‘yung kay manong)
* ang paborito kong makita, mga pagkalaki-laking lata ng biscuit.  <tipong parang more lamay, more fun ang laban>

* minsan pasalubong ‘yung sobrang sitsaron <or  is it
chicharon?  ano right spelling, anyone?> na may suka <vinegar,
kuya, though pwede rin ‘yung iniisip mo ngayon>
* atbp.

<pause.>

tanong.com: bakit ka kakain ng chicharon na may suka sa bus?

<blog resumes here.>

C. mga dalang bagahe:

pasaherong nasa airconditioned bus:
* bag lang na may lamang damit. 
* minsan kahit bag wala nga eh.

pasaherong nasa regular bus:
* mga malalaking bag na sira ang mga zipper at may nakalagay na tatak ng mga sigarilyo, pulbos panlaba, mga mumurahing tsokolate
* mga buhay na manok
* mga gulay <akala niyo sa pelikula lang ‘yun, totoo yun.>

* mga buhay na alimasag <or is it talangka?  ‘di ako sure.  ano nga ba ‘yung tawag sa malaking crab?>
* mga kaing-kaing ng saging
* mga buslo ng manga
* mga malalaking kahon (kung saan gagamitin, ewan)

* kasama na rin diyan ‘yun mga pasalubong sa mga kaanak.  See: "section B.  pasalubong na dala para sa kaanak"
* atbp.

D.  mga pinag-uusapan habang nagbibiyahe:  <’yan ang kung may kasama siya. masama naman kung mag-isa siya nagsasalita, baliw.com>

pasaherong nasa airconditioned bus:
* trip to boracay
* paano ipapaayos ang nabasang <got wet..hehe> iPod
* kung naka-sale sa Folded & Hung
* kung ano ang pinakabagong iMax movie
* gusto ng venti Starbucks
* maganda ‘yung bagong hand bag ng officemate niya

* pera, pera, at marami pang pera.
*et cetera.

pasaherong nasa regular bus:
* mga naglelabor na kamag-anak
* nabaril na kapit-bahay
* kanino pwede mangutang
* mga nagjapan na pamangkin
* sinong buntis sa showbiz
* regine velazquez at pagpatol na naman sa may asawa

* mga nagdrugs na kapatid
* awayan sa lupang sinasaka at kanino pwede magbenta ng buntis na kalabaw
* paano sumali sa Taktak Mo o Tatakbo portion ng Eat Bulaga
* kung nagparetoke daw ba ‘yung isang EB babes
* bakit daw ang laki ng mammary gland nung isang sexy starlet <duh?>

* paano makakapag-asawa ng "porendyer" para yumaman,
* kahirapan, kahirapan, kahirapan,  at marami pang usapan tungkol sa kahirapan
*atbp.

kaya nga sa susunod na sumakay ka ng bus, mag-isip isip ka, daraan
kaya ito ng mcarthur highway?  may makakatabi ka bang kandong-kandong
ang  pagkalaki-laking lata ng biscuit? 

at bilang pangwakas, taimtim tayong magnilay-nilay na sana….na SANA…. mabunot ka na sa Taktak Mo o Tatakbo portion ng Eat Bulaga.

sabi nga ng isang nakasabay ko sa elevator na nagjojoke sa kasama
siya, ‘Itataktak ko na talaga ‘to, dahil gusto ko magmukhang
gago!!!!!!!!!!!!!!!!!woohhooooo!!!!!!!!’

<bumenta naman joke niya sa ‘kin, in fairness>

<end.>

ang bus ride.  isa itong simbolo ng isang paglalakbay sa buhay, mga
pangarap na pinatutunguhan <o hindi rin,> maganda rin itong
pagkakataon para makita ang maraming kawirduhan at lakas ng loob ng mga
taong sumasakay ng bus.

mga naranasan ko na sa mga bus sa EDSA

– hindi pareho-pareho ang lamig.  may mga tipong nakaka-comatose
ang lamig, at may iilan naman na tipong kahit nakalagay ay "aircon" ay
para kayong mga taong sinelyahan sa isang malaking kahon at wala kahit
isang hininga ng hangin.

- may mga "three-seater" kuno na bus na minsan dalawa nga lang masikip na.

– umiiwas ang marami sa parte ng bus na kung saan may nakaangat na
bahagi sa ilalim na upuan, na kapag umupo ka, nakatiklop ang mga paa mo
na para kang sanggol sa sinapupunan ng bus. (yes, ng bus, kala mo typo
‘yan noh?  echusero!)

– may iilang wirdong tao na may lakas ng loob na magdala ng mga sumusunod:

* mga segunda manong electric fan.  (kung paano nakalabas ang mga
tao nung "standing only" na sa bus, good luck sa kanila.  nakaupo ako
noong mga panahong iyon.)
* mga monitor ng computer at pagkalaki-laking CPU.
* mga groceries at madaming madaming bag ng mga pinamili. (magyayabang na rin, magtaxi ka na)

* mga antena, oventoaster, mga basong pang-halo-halo.
* mga manok na panabong.  (’pamatay yun.)
* mga mabalahibong pusa na may mamahaling ribbon.
* mga maletang pang-japan.  (imagine na lang, kuya, ‘di ko madescribe, swear.)

* dalawang tray ng itlog
* mga tutang (na sigurado ko ay askal lang)
* aquarium (’yung malaki talaga, promise)
* mga bangang (vase, kuya, vase, try to keep up) may nakatusok na fake flowers.
* mga water fountains (’yung mga nilalako sa daan.)

* mga full-body mirrors
* magtataho (kasama ‘yung buong gamit niya para magtinda) <kamusta naman yun?>
*
mga rabbit, ibon, at dagang costa na sinilid sa binutas na kahon ng mga
naka-tetra packed na juice, i.e., Zesto. (magpasalamat sa free
advertisement)

– at kung suswertihin ka, minsan naman ay nakakatuwa ang mga
pinag-uusapan ng kunduktor at ng drayber.  see:  the "pating" monologue

http://axis_yuri.blogs.friendster.com/my_blog/2007/03/the_pating_
mono.html

<’di talaga ako marunong mag-hyperlink something something, sensyaness.>

– at kung ‘di mo pa napansin, tapos na itong kwento ko.*

madalas tao ang gumagawa ng sarili nitong problema.  lahat kunwari
mahirap.  lahat kunwari walang buhay pag-ibig.  lahat kinasusuklaman ang/ng
magulang.  lahat ayaw sa mga nananalong senador.  lahat walang kwenta
ang sarili, o kung hindi man, lahat walang kwenta ang tingin sa lahat.
lahat walang kaibigan.  lahat may naiisip na isang bagay na maaring
sumira ng araw nila.

tao nga siguro ang gumagawa ng problema.  pero tao rin ang gagawa ng
ikasasaya nito.  kung paanong may lumapit sa iyong lola at nagtanong ng
direksyon, at kung paano mo siya natulungan, sapat na iyon.  kung
paanong nakita mo ang iyong mga kaibigan sa loob ng ilang linggong ‘di
pagkikita dahil may kani-kaniya na kayong mga trabaho, sapat na iyon.
kung paanong nakakain ka ng paborito mong ulam gamit ang sarili mong
sweldo, sapat na iyon.  kung paano ka ngumingiti sa mga kasama mong
naiinitan sa bus, iniisip na hindi lang ikaw ang nasisikipan, sapat na
iyon.  kung paanong malaman mong may nag-iisip kung ano na kaya ang
ginagawa mo ngayon at kung nasa mabuti kang kalagayan, sapat na iyon.

hindi mahirap makahanap ng ikasasaya sa mundong pinaparatangang
nagpapasakit sa lahat ng nakatira dito. marami ang pwedeng gawin upang
isisi sa mundo ang lahat ng pasakit sa buhay.

isisi ang global warming sa mga mausok na bus.  isisi ang mahabang
traffic sa mga sabay-sabay na umuuwi galing sa kani-kanilang trabaho.
isisi ang trabaho sa ‘di pagkikita niyong magkakaibigan.   isisi ang
kakarampot na sahod sa gobyerno.  isisi ang kakulangan sa oras ng mga
taong nagmamahal sa iyo.

pero minsan, mas nakakatuwa ring pagmasdan ang isang taong nakasakay
ng bus at mahimbing ang tulog dahil sa pagod galing sa trabaho.
nakakatuwa ring makakita ng mga taong may dalang mumunting pasalubong,
sa anak niya marahil, pauwi mula sa magdamag na trabaho.  ang marinig
ang mga mumunti at pira-pirasong kwento ng katatawanan mula sa mga
kaibigan.  nakakatuwa ring makita ang ngiti ng iyong magulang sa
pag-abot ng konting tulong para sa iyong nag-aaral na kapatid.
nakakagalak ang makita na sa kabila ng lahat, mahal ka pa rin ng mga
taong pinakaimportante sa iyo.  nakakatuwang isipin na marahil hindi
naman ganun kahirap at kalungkot ang buhay, o marahil, sabi ko nga,
gumagawa ka lang ng problema.

hindi ba ito sapat para mabuhay?  kailangan bang laging maningning
ang mga bituin para lang makahiling ka ng mga pangarap mong maabot?
kailangan  bang makita mo ang papasikat na araw para lang maramdaman na
buhay ka at masaya, at matapos ay maramdaman na ito ang katuturan ng
buhay mo, ang pagtingin sa papasikat na araw?   kung ganun, magpinta
ka, pumasok sa teyatro, magpapapaku sa krus.

tagay pa, kaibigan, ito ang mundo ng malamig na softdrinks;  mamatay
ka rin sa ulcer, pero masaya mong mapapawi ang init at uhaw.*

kung napanood niyo na ang political advertisement ni noynoy aquino
kung saan ibinida siya ng kanyang ina na si dating pangulong cory
aquino, may unang version po iyon.

ito po ang unang version ng pol ad na yun.  ito ang transcript ng unang take sa filming ng nasabing pol ad.

"when i’m asked will i vote for noynoy kung di ko siya anak… uhmmmmmmmm… uhmmmmmmmm……

"…sa totoo lang, HINDI! ANG PUTANG-INANG ‘YAN, PERA KO NA
GINAGASTOS, HINDI PA MANALO-NALO.  TUMULONG NA SI KRIS, MUKHANG
MATATALO PA ANG TARANTADO.

"SA TOTOO LANG, MALAKING PERWISYO ‘YANG SI NOYNOY.  HINDI MO MAN
MAASAHAN SA PAGPAPALAKAD NG HACIENDA LUICITA, WALA NAMANG NAGAWANG
MATINO SA TARLAC.  I MEAN, TINGNAN MO TARLAC, SIKAT BA TARLAC?  HINDI,
‘DI BA?

"KAYA NGA SABI KO NGA KAY NOYNOY, DAMUHO KA, PAG DI KA NANALO, LAGOT
KA SA ‘KIN!  ANG DAMI-DAMI KO NA NGANG PROBLEMA, DADAGDAGAN MO PA! LALO
NA NGAYON NA MAS SIKAT NA SI GLORIA SA ‘KIN.  DATI ISANG SABI KO LANG
SA MGA TAO, ‘EDSA REVOLUTION TAYO, DALI," DADAGSAIN NA ANG EDSA.
NGAYON, NAGSULAT NA AKO NG MADAMDAMING SPEECH, NAGPATAWAG NG PRESSCON,
NAGDRAMA NA AKO SA TV, WALA PA RIN.  NAG-EFFORT PA AKO NA YELLOW ANG
STATIONERY, WALA NAMANG PUMUNTA.  WALANG-HIYANG BUHAY ITO.

"AT KAILANGAN TALAGANG AKO PA LUMABAS SA COMMERCIAL?  BUTI NG HINDI
KITA SINISINGIL.  KAHIT ILANG ROSARYO PA GAWIN KO, KUNG WALA KA TALAGA
APPEAL SA TAO, HINDI KA MANANALO, TARANTADO.

"AT ISA PA ‘YANG KAPATID MO, MAG-AASAWA NA LANG, ‘YUNG PANG BABAERO,
HINDI NA KAGWAPUHAN, MANGMANGN PA.  ANO PAPAKAIN NIYA SA KAPATID MO?
BOLA?  EH ANG ARTE-ARTE PA NAMAN NG KAPATID MONG ‘YAN.  AT SAKA ANG
CHEAP NG GINAWA NG BAYAW MO, PUMATOL BA NAMAN SA FACIALIST NG BELO,
NAKAKAHIYA.  ANG MGA KAMAJONG KO, WALA NA GINAWA KUNG ‘DI PAGTSISMISAN
AKO.   

"KUNSUMISYON KAYONG LAHAT!  ANG KAPATID MONG SI KRIS, NAGKA-ANAK
NGA, ABNOY NAMAN.   NASUNDAN PA NG ISA.  NAKU, ‘APG ABNOY PA IYON,
MAG-A-ABROAD NA LANG AKO, BAHALA NA KAYO DITO.  TAPOS KUNG ‘DI PA
TALAGA MALANDI ‘YANG KAPATID MO, PAPATOL NA LANG SA MAY PAMILYADONG
LALAKI NA MAY STD, KARIRIMARIM.

"EH KUNG NANDITO PA ANG TATAY NIYO, BUTI NGA AT NAPATAY NA, ISA PANG
SAKIT NG ULO ‘YUN.  THE FILIPINOS ARE WORTH DYING FOR AH?  TINGNAN MO
NGAYON, SA PERA NIYO NA LANG BINABATI NG HAPPY FATHERS DAY.  KESYO
MAHAL DAW ANG BAYAN, BLAH, BLAH, BLAH.  BUTI NGA SA KANYA, KUNG ANU-ANO
KASI INAASIKASO.  MABUTI PANG TUMANDA NA LANG AKONG DALAGA KUNG ALAM
KONG GANITO ANG KAHAHANTUNGAN NG BUHAY KO.

"KAYA, NOYNOY, LECHE KA, PAG ‘DI KA NANALO, MAY BUGBOG KA SA ‘KIN.

"IBOTO NIYO NA, KAWAWA NAMAN.  UTANG NA LOOB, BAWASAN NIYO ANG PASAKIT KO SA BUHAY."

<parang mas maganda itong unang take noh?  mahaba daw kasi masyado, eh nagtitipid sila, kaya iniksian na lang. :D>